Tuesday the 20th - Administrator: fiksam@wp.pl - Hostgator Coupon
  • SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2, UL. CHOPINA 36, 64-980 TRZCIANKA, TEL./FAX(67) 2163019, mail: sp2wT@interia.pl

  • SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2, UL. CHOPINA 36, 64-980 TRZCIANKA, TEL./FAX(67) 2163019, mail: sp2wT@interia.pl

  • SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2, UL. CHOPINA 36, 64-980 TRZCIANKA, TEL./FAX(67) 2163019, mail: sp2wT@interia.pl

  • SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2, UL. CHOPINA 36, 64-980 TRZCIANKA, TEL./FAX(67) 2163019, mail: sp2wT@interia.pl

HISTORIA

Otwarcie powszechnej szkoły w Trzciance nastąpiło 30 września 1945 roku. Szkoła liczyła wtedy 60 dzieci. Wraz z 5 nauczycielami zajmowali oni budynek po niemieckiej ewangielickiej szkole państwowej. Wzrost liczby uczniów do 484 spowodował konieczność podzielenia szkoły. Decyzją Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego w dniu 1 września 1947 roku podzielono szkoły na nr 1 i nr 2. Siedzibą Szkoły podstawowej nr 2 było południowe skrzydło szkoły ewangielickiej z 8 klasami lekcyjnymi. Funkcję dyrektora pełnił Włodzimierz Murski.
W 1948 roku szkołę przeniesiono do budynku przy ulicy Chopina gdzie wraz z gimnazjum i liceum stworzyła tzw." jedenastolatkę". Ogólna ilość dzieci uczęszczających w tym roku szkolnym to 507 uczniów tworzących 11 poziomów klasowych mieszczących się w 14 klasach lekcyjnych. W roku szkolnym 1959/60 szkoła liczyła 1030 uczniów, 30 nauczycieli. Uczniów podzielono na 24 klasy w systemie dwu zmianowym. 3 klasy musiano umieścić w budynku Liceum Pedagogicznego.
W związku ze stale rosnącą liczbą uczniów 4 października 1959 roku rozpoczęto budowę obiektu szkolnego - obecnego Gimnazjum nr 2. 20 października 1961 roku część uczniów przeniosła się do nowego budynku. Szkoła Podstawowa nr 2 liczyła 646 uczniów i 20 nauczycieli. Poprawiły się możliwości lokalowe i w związku z tym nauczyciele zorganizowali zajęcia pozalekcyjne: Kółko Sprawnych Rąk, Kółko taneczne, Kółko Recytatorskie, Kółko Fotograficzne czy Chór Szkolny.
8 lat później liczba dzieci wzrosła do 800 uczniów. W 1973 roku powołano Zbiorczą Szkołę Gminą. 26 maja 1974 roku odbyła się w szkole uroczystość wręczenia sztandaru i nadanie imienia Władysława Broniewskiego.
Stale powiększająca się liczba dzieci spowodowała, że budynek szkoły stawał się ciasny i zaczęto starania o rozbudowę obiektu. Rok 1988/89 przyniósł zakończenie remontów. Przy prawie 1000 uczniów korzystano z 29 sal lekcyjnych, 4 klas oddziału przedszkolnego, sali gimnastycznej, korekcyjnej, auli, stołówki z zapleczem kuchennym, świetlicy, biblioteki z czytelnią, szatni. Uczniowie mieli również dostęp do gabinetów lekarskiego i dentystycznego.
Szkoła Podstawowa nr 2 w Trzciance w roku szkolnym 2007/2008 obchodziła 60-lecie swojego istnienia.
W Nasza szkoła zawsze była i jest podporządkowana jednemu celowi - dobru ucznia. Stworzono w niej możliwości jego wszechstronnego rozwoju. W ciągu 60-letniej działalności szkoła zapisała w kronikach wiele wspaniałych osiągnięć swoich wychowanków. Do najbardziej znaczących należą sukcesy w konkursach przedmiotowych i artystycznych oraz zwycięstwa na zawodach sportowych. Cel, aby "Dwójkę" uczynić dobrą szkołą, został w pełni osiągnięty dzięki pracy dyrekcji, nauczycieli, uczniów, a także wymiernej pomocy władz samorządowych i oświatowych oraz zawsze niezawodnych rodziców.
Należy podkreślić również szeroką współpracę z różnymi instytucjami i placówkami wychowawczymi i opiekuńczymi miasta, które cały czas pomagają w realizacji zadań stojących przed szkołą.

 

PATRON

Patron szkoły-Władysław Broniewski



Urodził się 17 XII 1897 r. w Płocku, zmarł 10 II 1962 r. w Warszawie, poeta i tłumacz. Debiutował w 1914 r. w nielegalnym pisemku niepodległościowym „Młodzi idą”. Od 1915 r. w Legionach Piłsudskiego, 1917 r. internowany; studia humanistyczne na UW przerwane na czas wojny polsko-bolszewickiej. Na początku lat 20. członek Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, a następnie członek Zarządu ZNMS-Życie; sekretarz pisma „Nowa Kultura”, związanego z Uniwersytetami Ludowymi; od 1925 r. sekretarz redakcji „Wiadomości Literackich” (1925-36); uczestniczył w akcjach lewicy, głównie KPP, m.in. redagując „Miesięcznik Literacki” (1929-31), na dwa miesiące aresztowany wraz z zespołem redakcyjnym. W czasie wojny we Lwowie, następnie aresztowany przez NKWD i uwięziony (1940-41). Wstąpił do armii gen. Andersa, od 1943 r. za zgodą dowództwa podejmuje pracę w Jerozolimie jako redaktor techniczny pisma „W drodze”. W 1945 r. powraca do kraju.
Nazywano Broniewskiego „polskim Majakowskim”, a jego ewolucję twórczą próbowano zamknąć w formule „od romantyzmu do poezji proletariackiej”. Tymczasem Broniewski, poeta żywiołowy, który rozpoczynał swoją drogę poetycką od wierszy egotycznych, ewoluując w stronę poezji ujawniającej samotność, zagubienie człowieka w mieście-molochu, wytrwale poszukiwał własnego, odrębnego wyrazu.


Twórczość Broniewskiego silnie splata się z jego lewicową postawą ideową, ukształtowaną pod wpływem rozczarowania sytuacją społeczną w niepodległej już Polsce. Poezję pojmował Broniewski jako czyn, walkę, posłannictwo, ale także jako zmaganie się między tym, co indywidualne, a tym, co zbiorowe. Romantyczny rodowód tej poezji został wprzęgnięty do wyrażenia życia i dążeń proletariatu, choć poeta nigdy nie zrezygnował z uprawiania liryki osobistej. Nigdy też nie stał się poetą-działaczem (nie był członkiem partii komunistycznej ani przed wojną , ani po wojnie), nawet wówczas, kiedy kreowano go na barda nowej rzeczywistości. Roli tej się podjął, płacąc wysoką cenę (wiersze agitacyjne), ale rozczarowany tą formułą poezji i statusem oficjalnego poety zwrócił się w stronę urody ziemi ojczystej, lęków egzystencjalnych i odwiecznych, usankcjonowanych tradycją wartości. Krytyka dostrzegała nawet „dwóch” Broniewskich: rewolucjonistę, odrzucającego lęki prywatności, i intymnego liryka.


Skomplikowana biografia Broniewskiego (od legionisty do piewcy Stalina, a zarazem autora wierszy antystalinowskich), poety indywidualisty, który swój talent wiązał z ideałami socjalistycznymi, sprawiła, że jego twórczość można podzielić na kilka okresów.


Pierwszy, obejmujący czasy międzywojnia, to okres poszukiwania formuły poezji proletariackiej, o rewolucyjnej wymowie, skierowanej przeciw społecznemu wyzyskowi. Broniewski stał się wówczas niekwestionowanym przywódcą poetów opowiadających się po stronie społecznego postępu, dostrzegających nie rozwiązane sprzeczności.


Okres drugi to czas wojny, kiedy dominuje twórczość o jednoznacznie patriotycznej wymowie, zapoczątkowana wierszem – wezwaniem "Bagnet na broń", opublikowanym na kilka miesięcy przed wybuchem wojny. Poeta rezygnuje wówczas z walki o społeczną sprawiedliwość w obliczu zagrożenia narodowego bytu. W tym samym okresie powstaje kilka przez lata przemilczanych wierszy Broniewskiego skierowanych przeciw stalinizmowi, m. in. "Rozmowa z historią".


Nieznane szerzej „niecenzuralne” wiersze Broniewskiego ukazały się w książeczce Feliksy Lichodziejewskiej "Broniewski bez cenzury". Po powrocie do kraju poeta podejmuje próbę włączenia się w nurt przemian, nawiązując do swej twórczości międzywojennej, przyjmując pozycję poety sławiącego ustrojową transformację. Najbardziej skrajnym wyrazem tej postawy akceptacji jest "Słowo o Stalinie".


Ostatni okres twórczości, pełen wahań i rozczarowań, z nieobcymi wówczas akcentami nawiązującymi do nieuchronności przemijania i znikomości jednostki (tragedia osobista, śmierć ukochanej córki, miała niemały wpływ na tę zmianę optyki) przynosi udaną syntezę poetyckich doświadczeń, rozterek i ideowych fascynacji. Broniewski uzyskuje jedność przeżycia zbiorowego i indywidualnego. Poeta jak romantyczny demiurg wyzywa na pojedynek cały świat, wyrażając zarazem cierpienia, radości, tęsknoty zwykłych ludzi. Syntezą słowa publicznego i tonu osobistego jest poemat "Mazowsze", w którym wiele apostrof skierowanych zostało do ziemi rodzinnej, mowy, historii i najbardziej intymnych wzruszeń.


Poezja Broniewskiego wyrastając z tradycji romantycznej (bezpośrednie nawiązania do Mickiewicza, Słowackiego, Norwida i in.), zyskała szeroki rezonans. Poeta jednak odwoływał się nie tylko do znanych wzorów poetyckich, do pieśni ludowej, ale także do skojarzeń potocznych, żywej mowy, nawet sloganów. Mimo prostoty używanych środków Broniewski osiągnął oryginalne rezultaty poetyckie, dzięki ekonomii słowa, nie eliminującej jednak zmysłowej obrazowości tej poezji. Tak jest np. w wierszu "Ulica Miła", w którym poeta operując prostym kontrastem nazwy i życia mieszkańców ulicy, stworzył jeden z najbardziej przenikliwych obrazów nędzy międzywojnia.


Język poetycki Broniewskiego zmierzał nie tylko w stronę zwięzłości. W poematach "Wisła i Mazowsze" brzmią także echa form staropolskich, romantycznych i żywej mowy codziennej. Poematy te są również świadectwem głębokich związków Broniewskiego z mazowieckim pejzażem, dla których poeta umiał znaleźć swój własny liryczny wyraz.


DZIECIŃSTWO

Urodził się 17 XII 1897 r., w Płocku, w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Jeden z jego dziadków walczył w powstaniu listopadowym; bracia babki polegli w powstaniu styczniowym. Wcześnie stracił ojca - miał zaledwie pięć lat, kiedy ojciec zmarł.

LEGIONISTA

Hołdując tradycji rodzinnej młodziutki Broniewski uciekł w 1915 r. do legionów Piłsudskiego. Wziął udział w wojnie polsko-rosyjskiej w 1920 r. jako oficer wojska polskiego. W międzyczasie zdążył zdać maturę i rozpocząć studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1921 r. ostatecznie porzucił wojsko i wrócił na studia.

SOCJALISTA

Broniewski od wczesnej młodości miał poglądy lewicowe. Na studiach należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej; współpracował z komunistycznymi czasopismami:

1. jako sekretarz pisma „Nowa Kultura”, związanego z Uniwersytetami Ludowymi;

2. od 1925 jako sekretarz redakcji „Wiadomości Literackich” (1925-1936);

3. jako redaktor „Miesięcznika Literackiego” (1929-31), na dwa miesiące aresztowany wraz z zespołem redakcyjnym. Z powodu swoich przekonań spędził nawet dwa miesiące w więzieniu. Założył robotniczy teatr amatorski.

WOJNA

We wrześniu 1939r. Broniewski na ochotnika zgłosił się do wojska. W poszukiwaniu swojej jednostki dotarł do Lwowa, ale miał pecha - 17 IX 1939 r. tereny wschodniej Polski zajęła armia radziecka a Broniewskiego - komunistę - zamknęli w więzieniu towarzysze komuniści. Zwolniony w 1941 r. zaciągnął się do armii generała Andersa i wraz z nią podążył na wschód. Pozostałe lata wojennej zawieruchy spędził w Palestynie, rozpaczliwie tęskniąc do kraju, w którym zostawił żonę i córkę. Jego żona Maria, przeżyła obóz koncentracyjny w Oświęcimiu.

W SOCJALISTYCZNEJ POLSCE

Broniewski wrócił do kraju w 1945 r. Osiadł w Warszawie. Był poetą wysoko cenionym przez ówczesne władze, otrzymał wiele nagród i wyróżnień; wydawał kolejne tomiki wierszy. W życiu osobistym spotykały go same tragedie: śmierć cudem odnalezionej żony w 1947 r. i w kilka lat później samobójcza śmierć córki - Joanny, zwanej przez ojca Anką. Z jego wierszy, nie tylko z trenów poświęconych Ance, przebijała rozpaczliwa nuta buntu wobec losu, ton niezgody, rozżalenia na świat, na życie. Zmarł 10 II 1962 r. w Warszawie.